//
you're reading...
Prace ze sprawozdaniami

Organizacja dokumentacji księgowej

Księgi rachunkowe są urządzeniami, w których dokonuje się zapisów księgowych, a także wykazuje obroty ustalone w drodze sumowania zapisów księgowych oraz salda wyrażające stany poszczególnych składników aktywów i pasywów na określony dzień. Należą do nich:

  • dzienniki
  • księga główna
  • księgi pomocnicze
  • zestawienie obrotów i sald
  • inwentarz.

Dziennik – jest przeznaczony do chronologicznego ujmowania zdarzeń gospodarczych, które wystąpiły w okresie sprawozdawczym. Zapisy w dzienniku są dokonywane na podstawie zweryfikowanych i zatwierdzonych dowodów księgowych w kolejności czasowej wg dat. Każdy zapis w dzienniku musi być powiązany z dowodem księgowym, w związku z czym należy podać nazwę i nr dowodu, który jest źródłem zapisu.

Oprócz określenia dowodów księgowych, każdy zapis w dzienniku powinien zawierać:

  • kolejny nr pozycji w dzienniku
  • datę operacji
  • treść operacji
  • kwotę operacji

W razie stosowania skrótów muszą być one wyjaśnione na piśmie.

Zapisy w dzienniku sumowane są w sposób ciągły z podziałem na okresy sprawozdawcze (miesiące).

W jednostce gospodarczej mogą być przyjęte dwa rozwiązania w zakresie prowadzenia dziennika:

  • jest prowadzony jeden dziennik dla wszystkich operacji
  • prowadzi się dzienniki częściowe dla poszczególnych rodzajów zdarzeń

W przypadku prowadzenia dzienników częściowych jest konieczne sporządzenie na koniec okresu sprawozdawczego zbiorczego zestawienia obrotów wszystkich dzienników częściowych.

Księga główna – tworzona przez konta syntetyczne ujęte w zakładowym planie kont. Na kontach tych prowadzi się ewidencję operacji gospodarczych w porządku systematycznym zgodnie z zasadą podwójnego zapisu. Każda operacja zostaje tematycznie podporządkowana określonym kontom, na których kolejne operacje księguje się chronologicznie z powołaniem się na dowody księgowe. W księdze głównej są ujmowane operacje, które wcześniej lub jednocześnie zostały zarejestrowane w dzienniku. Konta księgi głównej stanowią podstawę sporządzenia obligatoryjnego sprawozdania finansowego, a także uzyskania innych potrzebnych informacji.

Księgi pomocnicze (uzupełniające) – składają się z kont analitycznych, które z praktycznych względów prowadzi się w celu rozwinięcia i uzupełnienia zapisów w księdze głównej. Konta analityczne mają za zadanie dostarczyć informacji bardziej szczegółowych niż te, które zawarte są na kontach syntetycznych.

W praktyce konta księgi pomocniczej prowadzi się w odniesieniu do :

  • ŚT oraz ŚT w budowie
  • WNIP
  • Odpisów umorzeniowych ŚT i WNIP
  • Rozrachunków
  • Operacji gotówkowych
  • Innych istotnych składników aktywów
  • Operacji sprzedaży
  • Operacji zakupu
  • Kosztów

Konta analityczne powstają w drodze poziomego podziału kont syntetycznych, do których są prowadzone.

Do jednego konta syntetycznego może być utworzone kilka zbiorów kont analitycznych, w zależności od przyjętych kryteriów podziału.

Reklamy

About pracemagisterskie

Piszę prace magisterskie

Dyskusja

Brak komentarzy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: