//
you're reading...
Prace ze sprawozdaniami

Klasyfikacja obligacji według rodzajów

Z punktu widzenia terminu wykupu obligacji można je podzielić na krótko-, średnio- i długoterminowe. Te pierwsze to papiery wartościowe, których okres wykupu jest krótszy niż 5 lat od emisji; rodzaj drugi dotyczy obligacji o okresie wykupu wynoszącym od 5 do 10 lat od daty emisji, natomiast trzeci obejmuje obligacje o okresie wykupu powyżej 10 lat. Obligacje mogą być wykupione jednorazowo po określonym czasie od daty emisji albo może to następować systematycznie według losowania spośród ogólnej liczby obligacji i może być rozłożone w czasie. Spotyka się też obligacje, których wykup może nastąpić przed ustalonym terminem, a decyzje o przedterminowym wykupie może podejmować zarówno emitent, jak i posiadacz obligacji.

Ze względu na obrót, ustawodawca wyróżnia obligacje imienne i na okaziciela. Obligacje imienne wystawiane są na określoną osobę prawną lub fizyczną, natomiast obligacje na okaziciela pozbawione są takiego zapisu.

Obligacje bywają zazwyczaj nie zabezpieczone. Oznacza to, że na rynku finansowym pożyczki zaciągane są przez przedsiębiorstwa poprzez emisje obligacji i emitenci sami gwarantują wypłatę odsetek i wykup obligacji. Odnosi się to do przedsiębiorstw o dobrej opinii i stabilnej sytuacji finansowej. Jeśli emitentem są mało znane przedsiębiorstwa albo mające kłopoty finansowe, to obligacje muszą mieć gwarancję wykupu i wypłacania odsetek. Gwarancji takich mogą udzielać banki albo państwo (lub inny podmiot gospodarczy). Mówimy wówczas o obligacjach zabezpieczonych, a gwarant zobowiązuje się do bezwarunkowego wypełnienia zobowiązań emitenta, jeśli ten nie miał by środków na ich realizację. Obligacje, których wykup i wypłatę odsetek gwarantuje państwo nazywamy obligacjami pupilarnymi. Czasem można spotkać się z wymogiem złożenia w banku gwarantującym obligacje odpowiedniego depozytu przez emitenta tych obligacji.

Innym kryterium podziału obligacji może być emitent – i wtedy mamy do czynienia z obligacjami państwowymi, municypalnymi (miejskie, gminne, krajowe itp.), prywatnymi (spółek, banków, korporacji itd.).

Można też obligacje podzielić ze względu na miejsce ich emisji – wówczas mamy obligacje krajowe i międzynarodowe. Krajowe emitowane są na rynku wewnętrznym danego kraju, w jego walucie i rozprowadzane wśród krajowych nabywców. Międzynarodowe emitowane są w innych państwach niż kraj kredytobiorcy. Te z kolei można podzielić na obligacje zagraniczne i euroobligacje.

Zdecydowana większość obligacji odpowiada wymogom zawartym w ich definicji, tzn. są to papiery wartościowe przynoszące stały dochód swym posiadaczom. W praktyce jednak można się spotkać z obligacjami o zmiennej stopie oprocentowania oraz obligacjami indeksowanymi. Obligacje o zmiennej stopie oprocentowania wykształciły się w latach siedemdziesiątych jako rekcje na zmieniające się stopy oprocentowania na rynku finansowym. Mają one na celu ochronić interesy posiadaczy obligacji w przypadku istotnego wzrostu stóp procentowych.

Obligacje indeksowane mają na celu zagwarantowanie ich po­siadaczowi realnej siły nabywczej kwoty wypłaconej z tytułu od­setek oraz kwoty wydatkowanej na zakup obligacji. Wielkość wypłacanych odsetek i kwoty wykupu obligacji mogą być uzależnione np. od wskaźnika wzrostu cen, kursu waluty narodowej, ceny złota itp. Przykładem może być tu obligacja państwowa PRL emito­wana w końcu 1989 r. Przyjęto, że do wartości obligacji da dawane jest co miesiąc oprocentowanie równe wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Im wyższa więc stopa inflacji, tym wyższe oprocentowanie obligacji.

Na rynku papierów wartościowych mamy również do czynienia z tzw. obligacjami zerowymi, inaczej zwanymi obligacjami bez kuponu. Pojawiły się one w połowie lat siedemdzie­siątych, ale na szerszą skalę wprowadzone zostały dopiero dzie­sięć lat później. Istotą obligacji zerowych jest wyeliminowanie obsługi procentowej obligacji poprzez określenie na płaszczu ich wartości nominalnej wraz z oprocentowaniem od dnia emisji do dna wykupu.

Inną odmianą emitowanych obligacji są obligacje zamienne i opcyjne, tworzące grupę obligacji konwersyjnych. Są to papiery wartościowe przynoszące stały dochód od zaangażowanego kapitału oraz uprawniające ich posiadacza do skorzystania z dodatkowych możliwości. Ich specyfika polega na prawie do zamiany obligacji na akcje emitenta albo do zakupu określonych akcji emitenta. Ten pierwszy rodzaj obligacji to obligacje zamienne, a drugi to obligacje opcyjne.

Reklamy

About pracemagisterskie

Piszę prace magisterskie

Dyskusja

Brak komentarzy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: